Umowa B2B cieszy się sporym zainteresowaniem wśród przedsiębiorców. Słysząc B2B, zawsze widzimy przedsiębiorcę, który to prowadzi swoją działalność w formie jednoosobowej działalności gospodarczej lub spółki (kapitałowej lub osobowej).

Jakie mamy rodzaje umów w polskim prawie?

W polskim prawie wyróżniamy następujące rodzaje umów:
– umowy nazwane,
– umowy nienazwane,
– umowy mieszane.
Do umów nazwanych zaliczamy m.in. umowy określone w Kodeksie cywilnym, np. umowa zlecenia. Umowy nienazwane są zawierane w ramach swobody umów, jednak nie zostały unormowane. Jako przykłady takich umów często wymienia się, np.: kontrakt menadżerski. Umowa mieszana łączy zaś w sobie elementy treści różnych typów umów.

Czym jest umowa B2B?

B2B to skrót od angielskiego business to business. Umowa ta powinna być zawierana pomiędzy dwiema niezależnymi od siebie firmami celem prowadzenia i rozwoju własnych działalności. W praktyce jest jednak zawierana po to, by odciążyć jedną ze stron od wykonywania obowiązków o charakterze podatkowo-skarbowym. Umowy tego rodzaju bardzo często bowiem zastępują standardowe umowy o pracę, po to, tylko aby potencjalny pracodawca nie musiał ponosić wysokich kosztów zatrudnienia nowej osoby – takich jak zaliczki na podatek dochodowy, podatek VAT, składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oraz konieczność udzielania płatnych urlopów wypoczynkowych lub zdrowotnych (wliczając w to także świadczenia z tytułu urodzenia i wychowywania dziecka).

Jakie są plusy zawarcia umowy B2B?

Zawarcie umowy B2B daje korzyści dla obu stron. Pracodawca zostaje odciążony z typowych obowiązków, jakimi zazwyczaj obciążony jest pracodawca podczas zatrudnienia pracownika.
Dla pracownika z kolei, zawarcie umowy B2B wiąże się z większymi korzyściami finansowymi. Kolejnym plusem jest możliwość nawiązania współpracy z kilkoma, a nawet i kilkunastoma firmami.

Wady umowy B2B

Mimo że ta forma zatrudnienia jest bardzo często o wiele atrakcyjniejsza w porównaniu z “tradycyjnymi” formami, ma ona także swoje wady. Należą do nich m.in.:
– konieczność samodzielnego dbania o wykonywanie obowiązków podatkowo-skarbowych związanych z wykonywaną działalnością,
– brak uprawnień przysługujących w przypadku zawarcia umowy o pracę, np.: płatne urlopy, konkretny wymiar czasu pracy,
– konieczność posiadania umiejętności samodzielnej organizacji czasu pracy i pełnej odpowiedzialności za wykonywane przez siebie zadania oraz wywołanie ewentualnej szkody.