Niestety zjawisko alienacji rodzicielskiej, czyli sytuacji, gdy jedno z rodziców ma utrudniony lub uniemożliwiony kontakt z dzieckiem, nie należy do rzadkości. Konieczne stało się wprowadzenie narzędzi, które pozwolą rodzicom nie mieszkającym z dzieckiem egzekwowanie kontaktów w sytuacji, gdy drugi rodzic celowo alienuje dziecko od drugiego rodzica.
Postanowiono więc uderzyć po kieszeni, czyli nakładać kary grzywny na rodziców, którzy utrudniają kontakty z dzieckiem, bądź też ich nie realizują, nie przychodząc na spotkanie.

Jak wygląda procedura ukarania grzywną?

Trzeba zaznaczyć, że nie można karać grzywną w sytuacji, gdy rodzice samodzielnie ustalali sposób kontaktów. Ustalenie kontaktów powinno zostać określone poprzez:
– orzeczenie sądu ustalające kontakty w określony sposób, w określonych terminach, nadające się do egzekucji,
– ugoda zawarta przed mediatorem zatwierdzona przez sąd,
– ugoda zwarta przed sądem.

Orzeczenie powinno być prawomocne i nadawać się do egzekucji. Powinno ono określać terminy i miejsca kontaktów. Można wówczas również jasno określić, czy kontakt został zrealizowany zgodnie z orzeczeniem sądu czy też ugodą. Należy zaznaczyć, że kara może zostać nałożona nie tylko na tego rodzica, który nie wydaje dziecka, ale również tego, który powinien kontakt odbyć, a np. nie przychodzi na spotkanie z dzieckiem. Kontakt rodzica z dzieckiem jest nie tylko prawem, ale również i obowiązkiem
Procedura nałożenia kary ma dwa etapy. Najpierw trzeba złożyć wniosek o zagrożenie nałożenia kary grzywny za niewykonywanie kontaktów z dzieckiem. Ma to stanowić ostrzeżenie dla rodzica, który utrudnia kontakty, lub ich nie realizuje. Wnioskodawca powinien wykazać, że dochodzi do naruszenia kontaktów, albo też, że jest wysokie prawdopodobieństwo. Trzeba jednak wskazać na jakieś określone przesłanki, podstawy ku temu. Podstawy te powinny mieć charakter obiektywny, gdyż nie wystarczy jedynie subiektywne, niczym nie poparte przekonanie.
Gdy sąd uzna to za konieczne, zagrozi jednej ze stron nakazem zapłaty określonej kwoty. Dopiero w drugim etapie postępowania nakładana jest kara grzywny. Następuje to wówczas, gdy jedno z rodziców nadal nie wywiązuje się z warunków i utrudnia kontakty, bądź też ich nie realizuje. Sąd wówczas bada okoliczności danej sprawy, czy rzeczywiście warunki te są naruszane.

Jaka może być wysokość nałożonej grzywny?

Nie wskazano określonych stawek, nie wyznaczono również żadnej granicy, ani maksymalnej, ani też minimalnej. Pozostawiono to całkowicie do uznania sądu, który powinien wziąć pod uwagę okoliczności danej sprawy, a także sytuację majątkową i życiową osoby zagrożonej nakazem zapłaty. Sąd niewątpliwie inaczej podejdzie do osoby zamożnej, a inaczej do takiej, która żyje „od wypłaty do wypłaty” . Kara powinna stanowić pewną dolegliwość, jednak nie może jednocześnie rujnować osoby, która ma zapłacić, tym bardziej, jeśli ta osoba nie byłaby w ogóle w stanie jej zapłacić, nawet przy egzekucji komorniczej. W takim wypadku mijałoby się to z celem. Grzywna może wynosić 100, 200, a w niektórych wypadkach i 1000 zł.

Nie ma jednego idealnego rozwiązania, które pozwoli na dobre uregulowanie relacji między dziećmi a rodzicami żyjącymi w rozłączeniu, gdyż najważniejsze jest tu podejście samych rodziców. Nakładanie grzywny za utrudnianie bądź nierealizowane kontaktów wydaje się być tu rozsądnym rozwiązaniem, nawet jeśli ma pewne wady.