Od 1 stycznia 2020 r. wprowadzono zasadę prawa do błędu, która odnosi się do osób fizycznych prowadzących działalność nie dłużej niż jeden rok. Oznacza to, że jeśli popełnią oni jakieś błędy związane z prowadzoną przez siebie działalnością, to nie poniosą za nie konsekwencji prawnych, pod warunkiem że spełniają dwa warunki – są zarejestrowani w CEIDG i upłynęło nie więcej niż 12 miesięcy od podjęcia działalności. Jeśli prowadzili wcześniej firmę, którą zamknęli lub zawiesili, to aby skorzystać z prawa do błędu, musi minąć co najmniej 36 miesięcy od daty ostatniego zawieszenia lub zakończenia działalności. Co daje prawo do błędu?

Pouczenie zamiast mandatu lub kary

Jeśli firma objęta prawem do błędu złamie przepisy związane z prowadzoną działalnością, organ odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów najpierw wezwie ją do naprawienia błędów i usunięcia ich skutków przed nałożeniem grzywny lub kary pieniężnej. W postępowaniu mandatowym przedsiębiorca może również zobowiązać się pisemnie do usunięcia błędów i ich skutków w wyznaczonym terminie. Jeśli przedsiębiorca naprawi błędy i ich skutki w terminie, to uniknie kary za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe. Właściwy organ może również zrezygnować z nałożenia kary pieniężnej i zadowolić się pouczeniem. W przypadku, gdy przedsiębiorca sam naprawi błędy i ich skutki oraz poinformuje odpowiedni organ, organ również może odstąpić od kary i zadowolić się pouczeniem.

Kiedy przedsiębiorca nie może skorzystać z prawa do błędu?

Oczywiście istnieją pewne sytuacje, w których przedsiębiorca, pomimo spełnienia ww. warunków, nie może skorzystać z prawa do błędu.
Do takich sytuacji należą:
– naruszenie przepisów prawa, które zostały naruszone już przez przedsiębiorcę w przeszłości,
– rażące naruszenie przepisów prawa,
– te, gdy usunięcie naruszeń przepisów prawa nie jest możliwe lub wywołały one nieodwracalne skutki,
– te, które powodują konieczność nałożenia grzywny w drodze mandatu karnego albo nałożenia lub wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej co wynika z ratyfikowanej umowy międzynarodowej, albo bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej,
– naruszenie przepisów prawa polega na działaniu bez uzyskania wcześniejszej zgody, zezwolenia lub pozwolenia właściwego organu na to działanie, jeżeli przepisy przewidują obowiązek ich uzyskania, lub na działaniu niezgodnym z taką zgodą, zezwoleniem lub pozwoleniem.