Jaki jest cel wprowadzanie nowej ustawy deweloperskiej?

Zgodnie z założeniami, nowe przepisy mają za zadanie przede wszystkim: 1. poprawić skuteczności ochrony nabywców lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, 2. poprawić bezpieczeństwa obrotu prawnego, 3. spowodować wzrost poziomu akceptacji regulacji po stronie przedsiębiorców.

W jakich sytuacjach należy stosować przepisy nowej ustawy deweloperskiej?

Wprowadzone przepisy wprowadzają wiele nowości w zakresie obowiązku stosowania nowej ustawy deweloperskiej. W odróżnieniu od obowiązującego do tej pory w tym zakresie stanu prawnego, nowe przepisy mają zastosowanie również do lokali, które już oddano do użytkowania. Oprócz tego, obowiązek stosowania nowej ustawy dotyczy także lokali powstałych w wyniku przebudowy, a nie jak było wcześniej jedynie wybudowanych od podstaw. Całkowicie nowym rozwiązaniem jest wprowadzenie obowiązku stosowania nowej ustawy deweloperskiej również w sytuacji, gdy lokal mieszkalny będzie nabywany od przedsiębiorcy, nawet jeżeli nie będzie on deweloperem.Oprócz tych zmian, nowa ustawa deweloperska rozszerzyła też zakres dokumentów, z którymi potencjalny nabywca zainteresowany zawarciem umowy rezerwacyjnej bądź deweloperskiej może zapoznać się w lokalu dewelopera.

Domniemanie uznania wad przez dewelopera

Aby lepiej chronić nabywcę, zastosowane zostało tzw. domniemanie uznania wad. Stanowi ono, że jeżeli deweloper nie poinformuje nabywcy o uznaniu wad albo odmowie ich uznania w ustawowym terminie 14 dni, wówczas przyjmuje się, że przedmiotowe wady uznał. Ponadto, uznane przez dewelopera wady muszą zostać przez niego usunięte w terminie 30 dni od dnia podpisania protokołu. Niezachowanie ustawowego terminu wiąże się z koniecznością wskazania przez dewelopera nowego terminu wraz z uzasadnieniem opóźnienia. Co istotne - nowy termin nie może powodować nadmiernych niedogodności dla nabywcy. Jeżeli deweloper ani nie usunął wad w ustawowym terminie, ani nie wyznaczył dodatkowego terminu na zrobienie tego, nabywca ma prawo usunąć je sam, ale na koszt dewelopera.

Podsumowanie

Wskazane wyżej przepisy są tylko przykładowymi z tych, które nowa ustawa deweloperska wprowadziła. Wprowadzenie nowych regulacji to przede wszystkim ukłon ustawodawcy w stronę ochrony praw nabywców w relacjach z deweloperami.

Dotychczas, sposób rozliczania czasu pracy pracownika, w przypadku zawarcia dwóch umów o pracę z tym samym pracodawcą opierał się na uchwale Sądu Najwyższego sprzed ponad 50 lat, wydanej na gruncie nieobowiązującego już stanu prawnego. Pogląd ten został jednak zweryfikowany i dostosowany do obecnie obowiązującego stanu prawnego. W zeszłym roku TSUE wydał orzeczenie, które przedstawia zupełnie odmienny, do tego sprzed 50 lat, pogląd.

Dwie umowy o pracę z jednym pracodawcą - czy można?

Choć nie jest to sytuacja popularna, to obecnie obowiązujące przepisy prawa nie zabraniają zawierania dwóch umów o pracę z jednym pracodawcą. Istotne jest jednak to, w jaki sposób pracodawca będzie rozliczał czas pracy jednego pracownika.

Przełomowy wyrok TSUE

Aktualne przepisy regulujące czas pracy oparte zostały na przepisach dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy. Na gruncie owej dyrektywy Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia 17 marca 2021 r. w sprawie C-585/19 stanął na stanowisku, że pracodawcy powinni rozliczać dobowy odpoczynek pracowników bez względu na liczbę umów o pracę zawartych z danym pracownikiem. Przyjęto w nim zatem, że minimalny okres odpoczynku dobowego stosuje się do tych umów rozpatrywanych łącznie, nie zaś odrębnie.Trybunał UE wskazał, że rozliczanie dobowego odpoczynku pracowników odrębnie dla każdej umowy o pracę byłoby sprzeczne z celem Dyrektywy.

Cel 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r.

Celem dyrektywy, na gruncie której Trybunał UE wydał omawiane wyżej orzeczenie, jest zapewnienie pracownikom lepszej ochrony bezpieczeństwa i zdrowia poprzez zagwarantowanie im odpowiednich minimalnych okresów odpoczynku, w szczególności odpoczynku dobowego. Odrębne traktowanie wszystkich umów o pracę zawartych z tym samym podmiotem pozwalałoby pracodawcom wymagać od pracowników ponadwymiarowej liczby godzin pracy, uniemożliwiając im odpoczynek, który jest niezbędny do efektywnego wykonywania obowiązków i zapewnienia większej wydajności pracownika.

Czym są puste faktury?

Pusta faktura to tak jak tradycyjna faktura – dokument księgowy, z tą jednak różnicą, że nie odzwierciedla ona stanu rzeczywistego. Puste faktury wystawiane są najczęściej w sytuacji gdy: • w ogóle nie doszło do wykonania jej przedmiotu, np.: dostawy towaru lub świadczenia usługi, • do transakcji w ogóle nie doszło, ale dostawcą/usługodawca jest inny podmiot gospodarczy niż wystawca faktury (o czym nabywca wiedział), • wystawcą faktury jest tzw. firmant, a podmiot gospodarczy, który tak naprawdę zrealizował dostawę lub świadczył usługę jest zatajany przed nabywcą.

Puste faktury a VAT

Zjawisko fikcyjnych faktury reguluje art. 108 ustawy o VAT. Przepis ten stanowi, że w sytuacji, gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Oznacza to, że zobowiązanie do zapłaty podatku z faktury powstaje nawet wtedy, gdy do transakcji w ogóle nie doszło.

Puste faktury a konsekwencje prawne

Konsekwencje prawne wystawiania pustych faktury zostały uregulowany zarówno w Kodeksie karnym jak i Kodeksie karnym skarbowym. Obie ustawy regulują odrębne konsekwencje prawne za dokonanie tego czynu zabronionego. Kodeks karny skarbowy wskazuje, iż za wadliwe wystawienie faktury grozi kara grzywny do 180 stawek dziennych. Z kolei za wystawienie albo posługiwanie się fikcyjną fakturą sąd może orzec karę nawet do 720 stawek dziennych bądź roku pozbawienia wolności. Możliwe jest również nałożenie obu tych kar jednocześnie. Zgodnie zaś z przepisami Kodeksu karnego, ten, kto w celu użycia za autentyczną, podrabia lub przerabia fakturę w zakresie okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym lub takiej faktury jako autentycznej używa, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Inne przepisy Kodeksu karnego wskazują, że kto dopuszcza się ww. przestępstwa wobec faktury lub faktur, zawierających kwotę należności ogółem, której wartość lub łączna wartość jest większa niż dziesięciokrotność kwoty określającej mienie wielkiej wartości, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat pozbawienia wolności.

Możliwości przedsiębiorcy na uniknięcie negatywnych konsekwencji wystawienia pustej faktury

Jeżeli przedsiębiorca, na skutek swojego niedopatrzenia, wprowadził do obrotu fikcyjną fakturę, a Urząd Skarbowy jeszcze się o tym nie dowiedział, przedsiębiorca ma dwie możliwości:• anulowania faktury – wyłącznie przed przekazaniem faktury do dostawcy – przed wprowadzeniem jej do obrotu prawnego, • skorygowania faktury – w sytuacji, gdy nie ma już możliwości anulowania faktury, konieczne jest wystawienie faktury korygującej tzw. faktury korygującej do zera.Inaczej sytuacja wygląda w przypadku nabywcy pustej faktury, który dokonał już odliczenia z niej podatku VAT. Wówczas powinien on:• dokonać zapisów w rejestrze VAT na minus w okresie, w którym odliczył nienależny mu podatek, • złożyć korektę pliku JPK_V7 za ten okres, • odprowadzić na rzecz urzędu skarbowego różnicę w kwocie podatku do zapłaty wraz z naliczonymi odsetkami.

Bardzo miło jest nam poinformować, że na łamach portalu prawo.pl ukazał się artykuł dotyczący pracy zdalnej, w której wypowiedzi udzieliła aplikantka radcowska Aleksandra Kreczmer z naszej Kancelarii. Został w nim poruszony temat w jaki sposób traktować przejazd z miejsca wykonywania pracy zdalnej do biura. Czy ma to być podróż służbowa?

Praca zdalna a podróż służbowa

Nurtujące dla wielu osób jest pytanie, czy przejazd z miejsca wykonywania pracy zdalnej do biura należy traktować jako podróż służbową. Dr Agata Miętek, adwokat w kancelarii WKB, rozróżnia tą okoliczność na dwa przypadki. Jeden, to ten, w którym pracownik ma jedno miejsce pracy, a drugie, gdy miejsca te są dwa. W pierwszej sytuacji, w przypadku wezwania pracownika do biura na potrzeby nagłej czynności, jak np. spotkania, które wymaga osobistego stawiennictwa pracownika w biurze, wówczas przejazd do niego należałoby traktować jako podróż służbową. W drugim zaś przypadku uznanie przejazdu za podróż służbową, zdaniem dr Agaty Miętek byłoby niezasadne.

Praca zdalna a podróż służbowa zdaniem apl. adw. Aleksandry Kreczmer

Zdaniem Aleksandry Kreczmer, wyjątkiem będzie sytuacja, w której przy ustaleniu (np. w umowie), stałego miejsca wykonywania pracy pracownika poza miejscowością, w której mieści się siedziba pracodawcy, pracodawca zleciłby wykonanie zadania służbowego poza tym ustalonym miejscem. W takim przypadku można by mówić o podróży służbowej. Wówczas czas dojazdu i powrotu z miejscowości byłby celem podróży służbowej w zakresie jakim przypadałby na godziny normalnego rozkładu czasu pracy i powienien w takiej sytuacji podlegać wliczeniu do jego normy.Czytaj więcej na Prawo.pl: https://www.prawo.pl/kadry/czy-przejazd-z-miejsca-wykonywania-pracy-zdalnej-do-biura-to,516643.html

Przedawnienie w polskim prawie

Jak wiadomo, kodeks cywilny nakłada na wierzycieli pewne ograniczenia dotyczący czasu, w którym możliwe jest dochodzenie ich roszczeń. Zasady przedawnienia określa art. 118 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym: - termin przedawnienia wynosi 6 lat, - dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 3 lata.Co ważne, koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.Dla roszczeń dotyczących kredytów stosuje się jednak najczęściej przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu i tak bardzo powszechne wśród frankowiczów jest przeświadczenie, iż roszczenia takie przedawniają się po 10 latach.

Ważne orzeczenia

W sprawie przedawnienia zapadły przełomowe dla frankowiczów orzeczenia.Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał orzeczenie w sprawach dotyczących kredytów frankowych, w którym wyraźnie zaznaczył, że powództwo wniesione przez konsumenta w celu stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku istniejącego w takiej umowie nie może podlegać żadnemu terminowi przedawnienia. Trybunał Sprawiedliwości uznał, że żaden termin przedawnienia nie może zacząć biec, dopóki kredytobiorca nie dowie się o wadliwości swojej umowy. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy, który w Uchwale z dnia 7 maja 2021 r. wskazał, iż: 1. "Niedozwolone postanowienie umowne (art. 3851 § 1 k.c.) jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody nato postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność z mocą wsteczną. 2. Jeżeli bez bezskutecznego postanowienia umowa kredytu nie możewiązać, konsumentowi i kredytodawcy przysługują odrębne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy (art. 410 § 1 w związku z art. 405 k.c.). Kredytodawca może żądać zwrotu świadczenia od chwili, w której umowa kredytu stała się trwale bezskuteczna."Ww. orzeczenia mają niewątpliwie przełomowe znaczenie dla frankowiczów i rozwiewają wszelkie wątpliwości dotyczący terminu przedawnienie nieważności umowy frankowej.

Co z kredytem hipotecznym po rozwodzie

O ile podział majątku przez sąd dotyczący aktywów jest przez sąd dokonywany, o tyle nie może on zdecydować co po rozwodzie zadzieje się z kredytem byłych małżonków i kto powinien go spłacać. W tej kwestii niestety byli małżonkowie muszą porozumieć się osobiście. Rozwiązań tej sytuacji jest kilka.

Sprzedaż nieruchomości

Małżonkowie mogą podjąć decyzje o sprzedaży wspólnej nieruchomości. Pieniądze ze sprzedaży nieruchomości przeznaczają wówczas na spłatę zobowiązania, a ewentualną resztę dzielą między sobą. Jest to być może najprostsze rozwiązanie, ale wiąże się z utratą nieruchomości.

Umowny podział kredytu

Podczas podziału majątku wspólnego małżonków, sąd może zdecydować, że wspólne mieszkanie należy się wyłącznie jednemu z małżonków. W sytuacji, gdy strony są co do tego zgodne, mogą pomiędzy sobą umówić się w sposób następujący. Spłaca kredyt ten, kto ma mieszkanie. Warto jednak podkreślić, że ustalenia te nie obowiązują w stosunku do banku. W sytuacji więc, gdy małżonek "wyłącznie zobowiązany" wobec banku zaprzestanie spłacać kredyt (np.: z powodu bankructwa), bank będzie dochodził należności od drugiego małżonka. Wobec banku powstałe zobowiązanie jest solidarne, bez względu na to, że pomiędzy małżonkami doszło do rozwodu.

Wyłączenie z kredytu jednego z małżonków

Z tej opcji można skorzystać wyłącznie za zgodą banku. Bank, może dokonać zmian w umowie kredytowej za pomocą aneksu. Procedura wyłączenia jednego z małżonków z umowy kredytowej nie jest jednak łatwa i nie różni się praktycznie niczym od początkowej procedury uzyskania kredytu. Konieczne będzie zatem ponowne zweryfikowanie przez bank zdolności kredytowej, tym razem jednego z małżonków. Warto jednak podkreślić, że pomimo orzeczenia rozwodu, bank nie ma obowiązku zgodzić się na wyłączenie jednego z kredytobiorców z umowy.Nie bez powodu mówi się, że "kredyt wiąże bardziej niż małżeństwo". Nie warto zatem dokonywać tak poważnych i trudnych decyzji samodzielnie. Pomoc profesjonalnego pełnomocnika w całej procedurze podziału majątku może okazać się bardzo korzystna dla rozwiedzionych małżonków.

Wezwanie do zapłaty to pierwszy krok do odzyskania naszych pieniędzy od dłużnika. To próba polubownego rozwiązania sporu między wierzycielem a dłużnikiem. Co prawda, bardzo często nie przynosi ona żadnych rezultatów i konieczne jest udanie się do Sądu. Nie zmienia to jednak faktu, że warto spórbować.

Czym jest wezwanie do zapłaty?

To pisemna, forma wezwania dłużnika przez wierzyciela do zapłaty należnej mu kwoty. Taki sposób wezwania do dłużnika jest często "straszakiem" i sprawia, że dłużnik, który chce uniknąć drogi sądowej i związanych z tym dodatkowych kosztów - płaci swoje zobowiązanie.

Wezwanie do zapłaty - jak napisać?

Aby wezwanie do zapłaty miało szansę być skuteczne, należy je prawidłowo sformułować. Wezwanie do zapłaty powinno zatem zawierać elementy takie jak: 1. data i miejsce sporządzenia wezwania, 2. dane wierzyciela, aby dłużnik wiedział kto domaga się zapłaty, 3. dane dłużnika, czyli osoby, do której wezwanie jest kierowane, 4. stosunek prawny, z którego wynika obowiązek zapłaty, 5. kwota zobowiązania (opcjonalnie może zostać powiększona o naliczone odsetki), 6. termin na uiszczenie należności (wyznaczony przez wierzyciela), 7. numer rachunku bankowego, na który należy dokonać zapłaty, 8. podpis osoby wysyłającej wezwanie do zapłaty.

Wezwanie do zapłaty - czy warto skorzystać z pomocy adwokata?

Choć wezwanie do zapłaty jest na pozór prostym i niezbyt skomplikowanym pismem, to jednak, aby było skuteczne, musi zawierać pewne elementy. Warto zatem skorzystać z pomocy Kancelarii Adwokackiej, która z powodzeniem przygotuje takie wezwanie.

Frankowicze coraz częściej decydują się pozwać banki. Przyczyną większej śmiałości frankowiczów w tej kwestii można upatrywać w coraz częściej pojawiających się wyrokach sądów, które orzekły na korzyść frankowiczów. Przed wniesieniem pozwu do sądu należy przygotować odpowiednie dokumenty.

Umowa kredytowa i aneks do niej

Pierwszym niezbędnym dokumentem jest umowa kredytowa. Warto tutaj sprawdzić, czy umowa zawiera podpisy osób reprezentujących bank oraz czy jest wpisana poprawna data zawarcia umowy. Jeśli w trakice trwania umowy kredytowej podpisywaliśmy jakie aneksy do niej, je również warto odnaleźć i dołączyć do pozwu.

Historia spłaty kredytu

Podczas gromadzenia dokumentów do pozwu warto także przedłożyć historię spłaty rat kredytu. Zaświadczenie takie wydaje bank.

Dokumenty osobiste

Z uwagi na to, że kredyt frankowy zawierany jest zazwyczaj na długi okres czas, może zdarzyć się tak, że kredytobiorcy w międzyczasie wezmą rozwód, albo jeden z kredytobiorców umrze. W takiej sytuacji, należy zgromadzić dokumenty potwierdzające rozwód - tj. prawomocny wyrok rozwodowy lub te potwierdzające prawo do spadku, np.: prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku.

Niedozwolone klauzule umowne

Niezwykle ważne jest, aby powierzyć analizę umowy kredytowej doświadczonej w tej kwestii Kancelarii Prawnej. Kancelaria przeanalizuje umowę pod kątem istnienia klauzul abuzywnych, czyli - niedozwolonych. Dokładana analiza umowy pozwoli na podjęcie decyzji czy istnieją szanse na podważenie umowy przed sądem, a tym samym wygranie sprawy sądowej przez frankowicza.

Korpucja kojarzona jest przede wszystkim z wręczaniem łapówki urzędnikowi, dyrektorowi czy lekarzowi. Łapówka taka wręczana ma być w celu „załatwienie” lub „przyspieszenie” jakiejś sprawy.

Czym jest korpucja gospodarcza?

Zgodnie z art. 296a § 1-2 Kodeksu karnego przestępstwo popelnia ten: Kto, pełniąc funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą lub pozostając z nią w stosunku pracy, umowy zlecenia lub umowy o dzieło 1. żąda przyjęcia lub przyjmuje korzyści majątkowej lub osobiste albo jej obietnice, 2. udziela albo obiecuje udzielenie korzyści majątkowej lub osobistej, w zamian za: - nadużycie udzielonych uprawnień lub niedopełnienie ciążącego obowiązku, mogących wyrządzić jednostce szkodę majątkową albo stanowiących czyn nieuczciwej konkurencji, lub - niedopuszczalną czynność preferencyjną na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia.

Funkcja kierownicza - jak to rozumieć?

Same przepisy są bardzo często niezrozumiałe dla osób, które zawodowo nie zajmują się prawem. Dlatego warto wyjaśnić co oznacza wspomniane w powyższym przepisie - pełnienie funkcji kierowniczej. Za osobę, która pełni funkcje kierownicze uważa się taką, która w zakresie swoich obowiązków ma kompetencje do podejmowania decyzji w danej jednostce.

"[...] w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą lub pozostając z nią w stosunku pracy, umowy zlecenia lub umowy o dzieło" - jak rozumieć ten zapis?

Ustawodawca wskazując na jednostki organizacyjne miał na myśli wszystkie struktury organizacyjne, w których prowadzi się działalność gospodarczą. Mogą to być zatem:- spółki osobowe i kapitałowe, np.: spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, - fundacje, - stowarzyszenia, - spółka cywilna, - przedsiębiorca, prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą.Co ważne, przepis ten wyodrębnia trzy umowy - umowę o pracę, umowę zlecenie i umowę o dzieło. Oznacza to, że tylko osoby zatrudnione na tej podstawie mogą być pociągnięte do odpowiedzialności karnej.

Korupcja gospodarcza - konsekwencje

Korupcja to przestępstwo ścigane z urzędu. Za jej popełnienie, sprawcy grozi kara grzywny, ograniczenie wolności, a nawet pozbawienie wolności do lat 12. Wszystko zależy od rangi popełnionego przestępstwa.